6. WKR Uitgelegd: Zo beoordeel je een vaste kostenvergoeding binnen de werkkostenregeling
Stel je voor: een adviesbureau met ongeveer 20 consultants maakt een sterke groei door. De consultants zijn nauwelijks op kantoor aanwezig. Ze reizen van opdrachtgever naar opdrachtgever, nemen deel aan afspraken op verschillende locaties en eten regelmatig onderweg. Om het aantal declaraties te beperken en de administratieve lasten te verminderen, wil de werkgever iedere consultant een vaste kostenvergoeding van € 150 per maand verstrekken.
De werkgever wil daarbij de vrije ruimte zo min mogelijk benutten, omdat deze al volledig is gebruikt. Kosten die normaal gesproken onbelast op declaratiebasis kunnen worden vergoed, moeten daarom – waar mogelijk – ook via een vaste kostenvergoeding onbelast blijven. De maandelijkse kostenvergoeding is als volgt samengesteld:
| Kostenpost | Bedrag per maand |
|---|---|
| Autowassen (auto van de zaak) | € 40 |
| Parkeerkosten | € 30 |
| Kosten onderweg (eten en drinken) | € 50 |
| Stomen van maatpakken | € 30 |
| Totaal | € 150 |
De HR-manager vraagt zich af of deze vaste kostenvergoeding volledig onbelast kan worden verstrekt. Ook rijst de vraag of een vaste kostenvergoeding in deze situatie überhaupt is toegestaan. Dat is mogelijk, maar wanneer de werkgever de vergoeding niet volledig als eindheffingsloon in de vrije ruimte wil aanwijzen, gelden hiervoor specifieke voorwaarden. Een vaste kostenvergoeding moet namelijk vooraf goed zijn onderbouwd.
Voorwaarden voor een vaste kostenvergoeding
Om een vaste kostenvergoeding onbelast te kunnen verstrekken, moet de werkgever kunnen aantonen waarop de vergoeding is gebaseerd. Daarbij gelden de volgende uitgangspunten:
- de gemaakte kosten moeten aannemelijk zijn;
- de vergoeding moet per afzonderlijke kostensoort zijn gespecificeerd;
- vooraf moet een kostenonderzoek zijn uitgevoerd, bijvoorbeeld door werknemers gedurende drie maanden hun bonnetjes te laten bewaren.
Ontbreekt deze onderbouwing, dan wordt de volledige vergoeding als loon aangemerkt. De werkgever kan deze vergoeding wel aanwijzen als eindheffingsloon in de vrije ruimte. Wanneer die vrije ruimte al volledig is benut, is hierover 80% eindheffing verschuldigd.
Fiscale behandeling per kostenpost
Niet iedere kostenpost binnen de vergoeding wordt fiscaal op dezelfde manier behandeld. Hieronder volgt de kwalificatie van de verschillende onderdelen.
Autowassen en parkeerkosten
De vergoeding voor het wassen van de auto van de zaak (€ 40) en de parkeerkosten (€ 30) kwalificeert als intermediaire kosten. Omdat de consultants rijden in een auto van de zaak, zijn dit kosten die feitelijk voor rekening van de werkgever komen. Intermediaire kosten vormen daarom geen loon.
Kosten onderweg
De vergoeding van € 50 voor eten en drinken onderweg valt onder de gerichte vrijstelling voor kosten van tijdelijk verblijf. Consultants zijn ambulante werknemers, omdat zij op wisselende locaties werken. Wanneer aan de voorwaarden voor een ambulante werknemer is voldaan, kunnen deze kosten onder de gerichte vrijstelling worden gebracht. Wel moet de werkgever deze vergoeding expliciet aanwijzen als gerichte vrijstelling.
Stomen van maatpakken
De vergoeding van € 30 voor het stomen van maatpakken wordt aangemerkt als loon en kan uitsluitend als eindheffingsloon in de vrije ruimte worden aangewezen. Hiervoor geldt geen vrijstelling. De reden is dat maatpakken fiscaal niet als werkkleding worden beschouwd. De kleding:
- is niet uitsluitend geschikt om tijdens het werk te dragen;
- is geen uniform;
- bevat geen logo van minimaal 70 cm².
Daardoor blijft dit onderdeel belast loon.
Overzicht fiscale behandeling
| Kostenpost | Fiscale behandeling | Vrije ruimte? |
| Autowassen | Intermediaire kosten | Nee |
| Parkeren | Intermediaire kosten | Nee |
| Kosten onderweg | Gerichte vrijstelling | Nee |
| Stomen maatpakken | Loon (eindheffingsloon) | Ja |
Conclusie
Van de totale vaste kostenvergoeding van € 150 kan € 120 onbelast worden verstrekt zonder de vrije ruimte te belasten. Alleen de vergoeding voor het stomen van de maatpakken (€ 30) moet als eindheffingsloon in de vrije ruimte worden aangewezen. Het vooraf uitvoeren van een kostenonderzoek vraagt weliswaar een extra inspanning van zowel de werknemers als de organisatie, maar zodra de vaste kostenvergoeding goed is onderbouwd, levert dit iedere maand een aanzienlijke administratieve besparing op.
Benieuwd hoe jouw organisatie meer uit de WKR kan halen?
Wij denken graag met je mee. Neem vrijblijvend contact op met PHOCUS en ontdek waar jouw kansen liggen.
Kennismaken?
Heb je interesse of vragen? Neem dan contact met ons op!